Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χρειάζεται να σου πουν «είμαι εδώ»…
Το νιώθεις.
Δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια, γιατί η παρουσία τους μιλάει πιο δυνατά απ’ όλες τις λέξεις.
Έχουν μέσα τους μια δύναμη ήσυχη, μια γαλήνη που δεν εξηγείται, ένα φως που δεν θαμπώνει… μόνο ζεσταίνει.
Είναι εκεί στις δύσκολες στιγμές.
Όταν η ψυχή κουράζεται.
Όταν τα λόγια περισσεύουν και τα μάτια λένε όσα η καρδιά δεν μπορεί να εκφράσει.
Σε κοιτούν και χωρίς να ρωτήσουν πολλά, σε καταλαβαίνουν.
Δεν προσπαθούν να σε αλλάξουν.
Δεν σε κρίνουν.
Απλώς στέκονται δίπλα σου… και ξαφνικά βρίσκεις την δύναμη να συνεχίσεις.
Κάποιοι άνθρωποι είναι κάτι περισσότερο από παρουσία.
Είναι καταφύγιο.
Είναι παρηγοριά.
Είναι μια αγκαλιά που δεν χρειάζεται χέρια.
Είναι εκείνη η ευλογία που ο Θεός στέλνει αθόρυβα στην ζωή μας, ακριβώς τη στιγμή που την έχουμε περισσότερο ανάγκη.
Και όταν τους έχεις στην ζωή σου, δεν χρειάζεσαι πολλά.
Μόνο να τους κοιτάξεις και να πεις από μέσα σου:
«Ευτυχώς που σε έφερε ο Θεός στον δρόμο μου.
Ευτυχώς που υπάρχεις.
Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν είναι απλώς άνθρωποι…
είναι απάντηση σε μια προσευχή».
Εκ της συντακτικής ομάδας του: Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού π. Αθανάσιος
