Το ότι ακόμη υποφέρεις από ενοχές, δεν σημαίνει πως ο Θεός δεν σε συγχώρησε.
Πολλές φορές είμαστε εμείς που δεν αντέχουμε να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας και ύστερα προβάλλουμε αυτή τη σκληρότητα πάνω στον Θεό.
Και υπάρχει εδώ ένα παράξενο παιχνίδι της ενοχής: όσο τιμωρώ τον εαυτό μου, αισθάνομαι πως ακόμη έχω κάποιον έλεγχο πάνω σε αυτό που έγινε. Σαν να μπορώ, υποφέροντας αρκετά, να αλλάξω το παρελθόν.
Δεν μπορώ.
Η μετάνοια αρχίζει ακριβώς όταν πάψω να διαπραγματεύομαι με αυτό που έγινε.
«Χριστέ μου, έκανα λάθη. Τα γνωρίζεις. Τα αφήνω στο έλεός Σου και προχωρώ.»
Η μετάνοια δεν είναι να επιστρέφεις κάθε βράδυ στο ίδιο δικαστήριο και να καταδικάζεις ξανά τον εαυτό σου. Είναι να αφήσεις τον παλιό άνθρωπο να πεθάνει, ώστε να μπορέσει να γεννηθεί κάτι καινούργιο.
Κι όταν επιστρέφουν οι ενοχές, μην τις κάνεις πάντοτε συνομιλητές σου. Σήκω. Περπάτησε. Μίλησε. Αγάπησε. Ζήσε.
Γιατί υπάρχει και μια ενοχή που παύει να είναι μετάνοια και γίνεται ένας κρυφός τρόπος να παραμένουμε κολλημένοι στον εαυτό μας.
Ο Θεός δεν σε συγχωρεί για να σε κρατήσει γονατισμένο στο χθες, αλλά για να σταθείς στα πόδια σου και να κοιτάξεις το αύριο.
