Πόσα φίλτρα χρειάζονται για να κρυφτείς από τον εαυτό σου;

Γιατί τόσος φόβος για τον χρόνο που περνά πάνω από το σώμα μας; 

Γιατί τόση αγωνία για τις ρυτίδες, τις αλλαγές, τα σημάδια του; 

Και γιατί τόσες ενοχές για τα λάθη και τις ουλές της ψυχής μας;

Ίσως επειδή δεν φοβόμαστε μόνο ότι μεγαλώνουμε.

Φοβόμαστε ότι γινόμαστε ορατοί όπως πραγματικά είμαστε.

Γι’ αυτό κατασκευάζουμε εικόνες. Διορθώνουμε πρόσωπα, κρύβουμε ηλικίες, σβήνουμε ατέλειες. Και δεν το κάνουμε μόνο στις φωτογραφίες. Το κάνουμε και στη ζωή μας.

Φτιάχνουμε μια εκδοχή του εαυτού μας περισσότερο αποδεκτή από τους άλλους, και κάποτε καταλήγουμε να υπηρετούμε την εικόνα μας αντί να ζούμε τη ζωή μας.

Όμως αυτογνωσία δεν σημαίνει να ανακαλύψεις έναν υπέροχο εαυτό κρυμμένο μέσα σου. Σημαίνει να αντέξεις να συναντήσεις τον πραγματικό.

Το σώμα που μεγαλώνει. 

Τις επιλογές που δεν διορθώνονται. 

Τις αδυναμίες που ακόμη παλεύεις. 

Τις ουλές που δεν εξαφανίστηκαν.

Τόσο πόνος και δοκιμασίες χρειάζονται ώστε να καταλάβουμε ότι μονάχα όταν αποδέχεσαι το πραγματικό μπορείς και να το μεταμορφώσεις.

Τελικά, πνευματική ωριμότητα είναι αυτό ακριβώς: να μη χρειάζεται να σβήσεις όσα έζησες για να μπορέσεις να αγαπήσεις αυτό που είσαι.

Ο Θεός δεν αγαπά την επεξεργασμένη εκδοχή μας.

Αγαπά τον αληθινό άνθρωπο, κι αυτός έχει αδυναμίες, πάθη, λάθη, ελλείψεις και ραγίσματα. 

Ο Θεός αγαπά αυτό που ήμασταν, που είμαστε και μπορούμε να γίνουμε.

— π. Λίβυος —