Η Κυριακή ήταν ημέρα αφιερωμένη στο Θεό και στον…εαυτό της
Πρωί πρωί με την πρώτη καμπάνα, φορούσε τα ‘‘καλά της’’ και πήγαινε στην εκκλησία. Το απόγευμα έπαιρνε τα παιδιά της και επισκεπτόταν τους γονείς της και τ’ αδέρφια της.
Οι επαφές με γειτόνισσες ή φίλες ήταν ‘‘μετρημένες’’.
Τα καλοκαίρια όμως, μόλις έπεφτε ο ήλιος και τελείωνε με τις δουλειές της, έπαιρνε το σκαμνάκι της ή το μαξιλάρι της και έβγαινε στη ‘‘ρούγα’’.
Στο ‘‘πεζούλι’’ της αυλόπορτας μαζεύονταν όλες μαζί οι γειτόνισσες όπου συζητούσαν για τις δουλειές τους, και για τα νέα του χωριού.
Σχολίαζαν, αστειεύονταν, γελούσαν και αφηγούνταν παλιές ιστορίες.
Στη ‘‘ρούγα’’ ξεχνούσαν τις δυσκολίες της ζωής τους και ‘‘έσπαγαν’’ τη ρουτίνα της καθημερινότητάς τους.
Ζωή, χωριό και παράδοση
