Όταν πέφτει το βράδυ στην θάλασσα…
Ο ήλιος χάνεται πίσω από τον ορίζοντα.
Τα καΐκια δένουν σιγά σιγά στο λιμάνι.
Οι γλάροι σωπαίνουν.
Κι όμως…
Υπάρχει ένα φως που δεν σβήνει.
Είναι το καντήλι της Παναγίας.
Εκείνο που αιώνες τώρα καίει στα ξωκλήσια των νησιών, περιμένοντας τον κουρασμένο ταξιδιώτη, τον ναυτικό, τον προσκυνητή, τον άνθρωπο που ψάχνει λίγη γαλήνη.
Γι’ αυτό οι άνθρωποι της θάλασσας δεν κοιτούσαν ποτέ μόνο τα κύματα.
Σήκωναν πρώτα το βλέμμα τους στην Παναγία.
Γιατί ήξεραν πως, όσο μεγάλη κι αν είναι η φουρτούνα, υπάρχει πάντα ένα λιμάνι που οδηγεί κοντά Της.
Απόψε, πριν κλείσει η ημέρα, ας Της εμπιστευθούμε όλους όσους αγαπάμε και όσους προσευχόμαστε να μετανοήσουν .
Γιατί οι φουρτούνες δεν βρίσκονται μόνο στην θάλασσα αλλά και στην ψυχή....
Και ας ψιθυρίσουμε μαζί:
«Παναγία Θαλασσινή, κράτα το τιμόνι της ζωής μας και οδήγησέ μας με ασφάλεια στο λιμάνι του Υιού Σου.» 🤍
Εκ της συντακτικής ομάδας του: Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού π. Αθανάσιος
