Ὅποῖος πετᾷ μίαν πέτραν ὑψηλά,
ποτὲ δὲν θὰ ἠμπορέσῃ νὰ σπάσῃ τὸν οὐρανόν,
οὔτε καὶ νὰ φθάσῃ κἂν εἰς τὸ ὕψος ἐκεῖνο,
δέχεται ὅμως τὴν πληγὴν εἰς τὴν κεφαλήν του,
διότι ἡ πέτρα ἐπιστρέφει εἰς ἐκεῖνον,
ὁ ὁποῖος τὴν ἐπέταξε,
κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον καὶ ἐκεῖνος ποὺ βλασφημεῖ τὸν Θεόν,
ἐκεῖνον μὲν οὐδέποτε θὰ ἠμπορέσῃ νὰ τὸν βλάψῃ,
ἐπειδὴ ἡ οὐσία τοῦ Θεοῦ εἶναι πολὺ μεγαλυτέρα καὶ ὑψηλοτέρα,
ὥστε νὰ μὴ ὑπάρχῃ κίνδυνος νὰ πάθῃ κάτι κακόν,
τοὐναντίον δὲ ἀκονίζει τὸ ξίφος ἐναντίον τῆς κεφαλῆς του,
διότι γίνεται ἀχάριστος πρὸς τὸν εὐεργέτην του.
Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου
