Κάποτε ένας άνθρωπος πήγε σε έναν γέροντα που ζούσε σε ένα μικρό μοναστήρι στο βουνό.
«Γέροντα», του είπε, «η καρδιά μου είναι γεμάτη ρωγμές. Έχω περάσει πόνο, λάθη, απογοητεύσεις. Νιώθω πως δεν είμαι πια όπως πριν. Σαν να έχει σπάσει κάτι μέσα μου.»
Ο γέροντας δεν μίλησε.
Τον πήγε στην αυλή του μοναστηριού και του έδειξε την παλιά στέγη.
Ανάμεσα στα κεραμίδια υπήρχε ένα παλιό, ραγισμένο κεραμίδι.
«Βλέπεις εκείνο;» τον ρώτησε.
«Το βλέπω. Είναι χαλασμένο.»
Ο γέροντας χαμογέλασε.
«Κάθε πρωί, από εκείνη τη ρωγμή περνά το πρώτο φως του ήλιου και πέφτει μέσα στο κελί μου. Όταν όλα είναι ακόμη σκοτεινά, εκείνη η μικρή χαραμάδα φέρνει το φως.»
Ο άνθρωπος έμεινε σιωπηλός.
Και ο γέροντας συνέχισε:
«Οι άνθρωποι φοβούνται τις ρωγμές τους. Νομίζουν ότι τους κάνουν λιγότερο όμορφους ή λιγότερο δυνατούς. Μα πολλές φορές, από εκεί ακριβώς μπαίνει το φως του Θεού μέσα στην ψυχή.»
Έπειτα τον κοίταξε ήρεμα και είπε:
«Μη ζητάς μια ζωή χωρίς ραγίσματα. Ζήτα μια καρδιά που αφήνει το φως να περάσει μέσα από αυτά.»
Ο άνθρωπος έφυγε από το μοναστήρι διαφορετικός.
Οι ρωγμές του δεν είχαν φύγει.
Αλλά τώρα ήξερε πως δεν ήταν μόνο πληγές… ήταν και παράθυρα για το φως.
Οι δοκιμασίες δεν καταστρέφουν πάντα την ψυχή. Πολλές φορές την ανοίγουν, για να μπορέσει να περάσει μέσα της το φως της χάριτος.
simeiakairwn.gr
