του Διαμαντή Θ. Βαχτσιαβάνου
Σημαντικό σημείο της ηθικής αποκατάστασης θεμάτων, εκτός από την αναγνώριση των δεινών που προκάλεσε η γερμανική κατοχή στην Ελλάδα, συνιστά και η καταβολή του κατοχικού δανείου – πολεμικές αποζημιώσεις, καθώς και η απόδοση των κλεμμένων πολιτιστικών αρχαιοτήτων!Η Ελλάδα μετά το τέλος του Β’Π.Π., αξίωνε και εξακολουθητικά(!) απαιτεί την καταβολή επανορθώσεων και αποζημιώσεων από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (ΟΔΓ)!Παρ’ όλο που οι διεκδικήσεις κατοχικού δανείου – πολεμικών αποζημιώσεων και κλεμμένων αρχαιοτήτων, είναι νόμιμες να διεκδικηθούν από την Ελλάδα, συνήθως αυτή η απαίτηση για τις διεκδικήσεις…ακούγεται μόνον σε προεκλογικούς λόγους, για να ξεχαστεί μετεκλογικά!Όταν, ακόμα και το γερμανικό Spiegel μας “μαλώνει” γι αυτή την ατολμία με άρθρο του: “Η Αθήνα δεν διεκδικεί αποζημιώσεις για να μη δυσαρεστήσει την Μέρκελ.Η Γερμανία χρωστά στην Ελλάδα, αυτό είναι δεδομένο και αν το ήθελε η Γερμανία, θα μπορούσε να σώσει την Ελλάδα. Όχι δανείζοντας την ξανά. Απλά καταβάλλοντας τις αποζημιώσεις από τον Α’ και τον Β’Π.Π.”Το πόρισμα των διεκδικήσεων είναι έτοιμο, το γνωρίζουν όλοι στο πολιτικό σύστημα, αλλά αντί να διεκδικηθούν τα νομίμως χρωστούμενα…μπήκαμε στα μνημόνια & στην υποθήκη της Ελλάδος!ΠΑΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ…«Η Γερμανία αρνείται συστηματικά να πληρώσει στην Ελλάδα τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από το κατοχικό δάνειο και τις πολεμικές επανορθώσεις. Στις 2 Ιουλίου 2011 ο Γάλλος οικονομολόγος και σύμβουλος της Γαλλικής κυβέρνησης Jacques Delpla δήλωσε πως οι οφειλές της Γερμανίας στην Ελλάδα για τον Β’ΠΠ ανέρχονται στα 575 δισεκατομμύρια δολάρια (Les Echos, Saturday, Julu 2, 2011).
Ζητούμε από τη Γερμανική κυβέρνηση να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα, που εκκρεμούν για πολλές δεκαετίες, πληρώνοντας το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο και πολεμικές επανορθώσεις ανάλογες των υλικών ζημιών, των εγκλημάτων και των λεηλασιών που διέπραξε η πολεμική μηχανή των Γερμανών».
Το ζητούμενο βέβαια είναι γιατί καμιά μετακατοχική κυβέρνηση δεν διεκδίκησε στα σοβαρά την επιστροφή του κατοχικού δανείου και τις πολεμικές επανορθώσεις. Αυτό δείχνει την ποιότητα του πολιτικού συστήματος, αλλά και την ποιοτική και πολιτική ευθύνη του ψηφοφόρου.
Εδώ να αναφερθούμε και στην έρευνα για τις γερμανικές επανορθώσεις-κατοχικό δάνειο του οικονομολόγου Δημ. Ζακοντίνου.
Για την ιστορία να πούμε πως με τη Διάσκεψη της Γιάλτας (4-14/2/1945) εξετάσθηκε το θέμα των επανορθώσεων από τη Γερμανία και αυτό ετέθη για πρώτη φορά από τον Στάλιν. Είχε προηγηθεί η διάσκεψη της Τεχεράνης (28/11-1/12/1943), η οποία αποτέλεσε το προοίμιο των αποφάσεων που απλά επικυρώθηκαν στη Γιάλτα.
Ακολουθεί η Διάσκεψη του Πότσδαμ (17/7-2/8/1945), όπου επιβεβαιώθηκε η συμφωνία της Γιάλτας. Στη διάσκεψη αυτή απασχόλησε ιδιαίτερα το «Ελληνικό ζήτημα», που έθεσε με επιμονή ο Στάλιν. Η Ελληνική κυβέρνηση αναφέρεται για πρώτη φορά στη διάσκεψη 21 ημέρες μετά τη λήξη της, όταν στα επανορθωτικά σχέδια υπήρχαν όλοι οι δικαιούχοι… πλην της Ελλάδας! Την παράλειψη αυτή επισήμανε ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, με τη σύμφωνη γνώμη του Στάλιν!
Ακολουθεί το Συνέδριο των Γερμανικών Επανορθώσεων (9-11/21-12-1945), καθώς και η Ελληνική συμφωνία γι’ αυτές (14/1/1946).
Με τις επανορθώσεις ασχολήθηκε ιδιαίτερα ο καθηγητής Άγγελος Αγγελόπουλος, για να φτάσουμε στη διάσκεψη του Λονδίνου (5-12/11/1947), όπου η Ελλάδα φέρνει και το θέμα του κατοχικού δανείου.
Με τη συμφωνία της Βόννης (26/5/1952) συμφωνήθηκε από την κυβέρνηση της Δ. Γερμανίας, των ΗΠΑ, της Μ. Βρετανίας και Γαλλίας, ότι η ρύθμιση των επανορθώσεων αναβάλλεται και διάδοχος του Γ’ Ράιχ είναι η ενοποιημένη Γερμανία. Ακολουθεί η διάσκεψη του Λονδίνου (27/2/1953) με το ίδιο πνεύμα για επανορθώσεις από την ενοποιημένη Γερμανία μελλοντικά, αλλά σημασία έχει πως η Ελλάδα ποτέ δεν διεκδίκησε στα σοβαρά επανορθώσεις και κατοχικό δάνειο. Και αυτό, παρά τη σοβαρή δουλειά του καθηγητή Άγγελου Αγγελόπουλου, που αναφέρεται ανάγλυφα στον τρόπο λειτουργίας των κατοχικών δυνάμεων και τη λεηλασία που συστηματικά απογύμνωσε τον τόπο. Και παρόλο που πάντα οι Γερμανοί, ανεπίσημα, δεν αμφισβήτησαν το δίκαιο του Ελληνικού αιτήματος!
Παρ’ όλο το δίκαιο του αιτήματος, οι Ελληνικές κυβερνήσεις ποτέ δεν το διεκδίκησαν στα σοβαρά!
Κλείνει την έρευνά του ο Δημ. Ζακοντίνος ως εξής: «Έκτοτε και μετά την ενοποίηση της Γερμανίας, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε σήμερα, είναι η καταγραφή των ενεργειών εκ μέρους των Ελληνικών κυβερνήσεων και η μόνιμη άρνηση των Γερμανών να αναγνωρίσουν οποιαδήποτε αποζημίωση, ακολουθώντας πότε δυναμική και πότε παρελκυστική τακτική».
Υ.Γ: Για το κατοχικό δάνειο και τις πολεμικές επανορθώσεις έκανε πολύ σοβαρή δουλειά ο Μανώλης Γλέζος, αλλά δυστυχώς καμιά κυβέρνηση δεν ενδιαφέρθηκε σοβαρά γι’ αυτό!
